Narzędzia użytkownika

Narzędzia witryny


materialy:podstawy-administracji:instalacja-oprogramowania

Instalacja oprogramowania

Wstęp

Można wyróżnić trzy sposoby instalowania oprogramowania w systemach Linux:

  1. kompilacja aplikacji ze źródeł i skopiowanie utworzonych plików binarnych do odpowiednich katalogów systemowych;
  2. pobranie specjalnie przygotowanych pakietów instalacyjnych dla konkretnej dystrybucji z Internetu lub innego źródła (np. CD-ROM) i zainstalowanie za pomocą odpowiedniego narzędzia (np. dpkg, rpm);
  3. zautomatyzowana instalacja z paczek instalacyjnych, przy pomocy jednego narzędzia (jednej komendy), które pobierze automatycznie odpowiedni pakiet z Internetu i zainstaluje go w systemie (np. apt-get, yum).

Ostatnia metoda jest dla użytkownika wygodniejszym procesem instalacji niż w wielu „zamkniętych” i własnościowych systemach operacyjnych. Open Source pozwala bowiem na budowanie repozytoriów - czyli zasobów sieciowych z paczkami instalacyjnymi oprogramowania. Repozytoria te, w zależności od dystrybucji, przechowują większość znaczącego i popularnego oprogramowania Open Source w formie już skompilowanych plików binarnych dla wielu architektur sprzętowych. Dzięki temu wiele dystrybucji posiada funkcjonalność instalacji jedną komendą - zainstaluj program1 program2 program3. Po jej wywołaniu system zarządzania oprogramowaniem automatycznie sprawdzi czy programy są w repozytoriach a jeśli tak - pobierze je przez sieć komputerową i zainstaluje wraz z wszystkimi innymi programami i bibliotekami od których programy instalowane są zależne. Nie trzeba weryfikować, pamiętać i osobno instalować Java JRE, jeśli jakiś program został w tym języku programowania napisany. Jeśli instalujemy serwer dla którego działania potrzebny jest serwer bazodanowy to zostanie on również zainstalowany automatycznie w systemie. Daje to użytkownikowi wygodę, szybkość i łatwość w instalacji oprogramowania. Samo odtworzenie systemu operacyjnego z całym zainstalowanym oprogramowaniem jest znacznie łatwiejsze - wystarczy jedna komenda z listą oprogramowania do zainstalowania. Kolejną zaletą tego podejścia jest szybka aktualizacja całego oprogramowania w systemie (instalowanie nowszych wersji) co znacząco podnosi bezpieczeństwo systemu.

Instalacje ze źródeł

Największy wpływ na instalację administrator posiada w metodzie instalacji ze źródeł. Choć jest to najbardziej złożony proces to obecnie jest mocno zautomatyzowany. Przy tej metodzie administrator może podać odpowiednie parametry, które zoptymalizują sam program podczas kompilacji, aby działał szybciej dla zdefiniowanej architektury sprzętowej. Przy kompilacji można często również określić jaka funkcjonalność ma być zaimplementowana w danym oprogramowaniu. Program może działać bardziej optymalnie, jeśli nie będzie miał funkcjonalności, której i tak nie będziemy korzystać. Obecnie kompilacja oprogramowania większości programów nie jest trudna, ze względu na istniejące skrypty wspierające tą czynność.

Przykład instalacji ze źródeł krok po kroku

Ten podrozdział zawiera instrukcję „krok po kroku” przedstawiającą poszczególne etapy instalacji oprogramowania ze źródeł na przykładzie oprogramowania proftpd (serwer FTP).

Na stronie głównej projektu http://www.proftpd.org można znaleźć linki do plików zawierających źródła tego popularnego serwera ftp. Pierwszą czynnością jest więc pobranie źródeł (uwaga - poniższy link i wersja oprogramowania mogą być nieaktualne):

mkdir /root/download/
cd /root/download/
wget ftp://ftp.proftpd.org/devel/source/proftpd-cvs-20140612.tar.gz

Rozpakowanie pliku:

tar xzvf proftpd-cvs-20140612.tar.gz

Przejście do katalogu zawierającego źródła i informacje instalacyjne. Ważne jest, aby dalsze komendy (szczególnie kompilację) wykonywać w tym katalogu.

cd proftpd-cvs-20140612

Obszerne informacje instalacyjne, które warto przeanalizować, znajdują się w pliku INSTALL.

less INSTALL

Po uważnej lekturze (która opisuje dokładniej poniższe kroki) można przystąpić do dalszej pracy, uruchamiając odpowiedni skrypt konfigurujący środowisko do kompilacji. Jeśli domyślne ustawienia administratorowi odpowiadają, wystarczy iż uruchomi skrypt bez parametrów.

./configure

Jeśli jednak konieczne są zmiany, można użyć odpowiednich parametrów opisanych w pliku INSTALL. Parametry te można również wyświetlić po wywołaniu

./configure --help

Przykładowo, aby zainstalować później oprogramowanie w katalogu testowym (wcześniej utworzonym) /root/temp/, z wyłączeniem obsługi IPv6 i wyłączeniem obsługi dużych plików należy użyć następujących parametrów:

./configure –-prefix=/root/temp -–disable-ipv6 –-disable-largefile

Jeśli powyższe nie wygeneruje błędów, można przejść do kompilacji:

make

Po pomyślnej kompilacji można przystąpić do instalacji, czyli przekopiowania plików binarnych i domyślnych konfiguracji do odpowiednich katalogów:

make install

Choć domyślne ustawienia konfiguracyjne zainstalowanego programu najczęściej pozwalają na jego uruchomienie, to administrator powinien jeszcze oprogramowanie odpowiednio skonfigurować, aby usługa spełniała wcześniejsze założenia instalacyjne. Dla serwera ftp należy na przykład określić: czy ma być uruchamiany jako standalone czy przez inetd, gdzie znajduje się katalog domowy użytkownika anonimowego, czy inni użytkownicy mogą korzystać z ftp przy dostępie do swoich katalogów itp.

Instalacja „ze źródeł” najczęściej obejmuje standard podany powyżej w przykładzie. Obecnie administratorzy rzadko korzystają z tej metody i w zasadzie tylko wtedy, gdy repozytorium pakietów nie zawiera interesującego oprogramowania, które należy zainstalować w systemie. Miłośnicy dystrybucji w których wszystko (nawet system podczas instalacji) kompilowane jest ze źródeł korzystają z odpowiednio przygotowywanego oprogramowania do automatyzacji tego procesu (np. emerge w Gentoo). Wpisując emerge proftpd w Gentoo system sam pobierze źródła, skompiluje je dla systemowej architektury, w zależności od tego jak administrator wcześniej skonfigurował system pominie na przykład funkcjonalność IPv6.

Instalacja z pakietów

Pakiety to sposób na szybkie i wygodne instalowanie oprogramowania w systemach Linux. Pakiety w różnych dystrybucjach dystrybuowane w postaci plików w różnych „formatach” i rozszerzeniach. Przykładowo:

  • rpm w RedHat, CentOS, Suse i podobnych
  • deb w Debianie, Ubuntu, Mint i podobnych
  • tar.gz lub tgz w Slackware

W plikach pakietów znajdują się pliki binarne (skompilowane wcześniej oprogramowanie), skrypty oraz informacje gdzie należy zainstalować oprogramowanie. Menadżer pakietów – program lub zestaw programów do zarządzania pakietami – pozwala zainstalować skompilowane wcześniej oprogramowanie znajdujące się w paczkach instalacyjnych. Instalacja ta jest najbardziej zbliżona do instalacji oprogramowania w systemie Microsoft Windows – użytkownik pobiera z internetu program instalacyjny (np. setup.exe) i go uruchamia w celu zainstalowania oprogramowania, następnie konfiguruje do własnych potrzeb. Instalowanie pakietów binarnych, bez przeprowadzania własnoręcznej kompilacji, ma również i minusy. Użytkownik zdany jest na oprogramowanie skompilowane z domyślnymi najczęściej opcjami i bez optymalizacji na konkretną architekturę komputera. Tak na prawdę nie wie, czy w kodzie skompilowanego programu znajduje się „złośliwy kod” (trojan, wirus itp.). Większą pewność daje dystrybuowanie oprogramowania w postaci otwartego kodu źródłowego, gdzie każdy może zajrzeć. Kod źródłowy wraz z podpisem (na przykład kod podpisany kluczem GPG autora) jest dobrym sposobem na zwiększenie bezpieczeństwa i pewności administratora, iż oprogramowanie nie zostało zmodyfikowane.

Zanim aplikacja będzie zainstalowana, należy pobrać pakiet odpowiadający systemowi operacyjnemu i jego wersji. Wiele pakietów skompilowanych dla starszych wersji dystrybucji działa bezproblemowo również w nowszych, można je w ostateczności również używać.

Szczegóły instalacji oprogramowania „z pakietów” w konkretnych dystrybucjach opisane są dalej.

Instalacja zautomatyzowana z repozytorium

Instalacja zautomatyzowana z pomocą jednej komendy jest najwygodniejsza dla administratora i jest obecnie najpopularniejsza:

  • nie ma potrzeby kompilacji bo oprogramowanie zostało już wcześniej skompilowane;
  • nie ma potrzeby wyszukiwania pakietów w Internecie, gdyż narzędzie jest połączone z bazą danych dostępnego oprogramowania - wyszukiwanie jest możliwe za pomocą jednej komendy;
  • nie ma potrzeby ręcznego pobierania pakietów, bo narzędzie samo pobierze odpowiednie pliki;
  • nie ma potrzeby wyszukiwania w dokumentacji listy oprogramowania zależnego (np. bibliotek), które musi być zainstalowane wcześniej przed instalacją właściwego oprogramowania, gdyż narzędzie ma zapisane w bazie danych zależności i doinstaluje je automatycznie.

Debian

Poniższe opisy i przykłady powinny działać na wszystkich dystrybucjach, których dystrybucja oprogramowania oparta jest na repozytoriach apt - advanced packaging tool - oraz plikach pakietów .deb (Ubuntu, Mint, Knoppix, itp.)

DEB to format pliku - paczki z oprogramowaniem (ekwiwalent RPM w RedHat, CentOS itp.).

APT to system zarządzania i dystrybuowania tymi paczkami za pomocą, między innymi, repozytoriów dostępnych publicznie w Internecie (ekwiwalent YUM w RedHat, CentOS itp.).

Aktualizacja listy dostępnego oprogramowania

W dystrybucji Debian lista dostępnego oprogramowania jest pobierana za użyciem dedykowanej komendy a jej wyniki są przechowywane lokalnie w systemie.

apt-get update

Wywoływanie tej komendy jest ważne za każdym razem przed uruchomieniem instalatora, jeśli administrator chce mieć zainstalowane najnowsze wersje oprogramowania dostępnego w repozytoriach.

Instalacja oprogramowania

Z repozytorium

Aby zainstalować dowolne oprogramowanie z repozytorium należy użyć komendy:

apt-get install nazwa-pakietu

Pakiet może zawierać jeden program (komendę) - np. ncftp - jak i zestaw programów powiązanych ze sobą tematycznie (np. pakiet lvm2 dla całego zestawu oprogramowania Logical Volume Manager).

Zwyczajowo proces instalacji składa się z dwóch komend:

apt-get update && apt-get install nazwa-pakietu

Można podać kilka argumentów dla apt-get install aby zainstalować wiele pakietów z użyciem jednej komendy:

apt-get install ncftp nano ed

Informacje o zainstalowanych w systemie pakietach znajdują się w pliku /var/lib/dpkg/status. Wyświetlenie listy zainstalowanych pakietów

dpkg -l

Z pliku .deb

Na przykładzie pliku dla pakietu links

dpkg -i nazwa-pliku.deb

Przykład:

dpkg -i links_2.7-1+deb7u1_i386.deb

Jeśli chcesz przetestować powyższe narzędzie a nie masz dostępnego pliku .deb przejdź do tej sekcji.

Wyszukiwanie dostępnego oprogramowania

Nazwa pakietu z repozytorium najczęściej odzwierciedla nazwę komendy później używanej, choć pakiet może zawierać wiele zebranych programów a jego nazwa nie musi być prosta do odgadnięcia (np. komenda nslookup znajduje się w pakiecie dnsutils). Wywołanie komendy

apt-get install nslookup

zakończy się informacją o braku pakietu o nazwie nslookup.

Gdy nie znamy nazwy pakietu w którym znajduje się oprogramowanie, przydatne jest użycie wyszukiwarki. Potrafi ona przeglądać listę dostępnego oprogramowania wraz z nazwami pakietów i ich opisami. Jej wynik podpowie jaki pakiet zainstalować

apt-cache search nazwa-programu

Przykładowo:

apt-cache search nslookup

Jako argumentu dla apt-cache search można podać dowolny tekst, który będzie dalej wyszukiwany wśród nazw i opisów oprogramowania na liście repozytorium.

Uwaga. apt-cache działa na pobranej wcześniej liście z użyciem apt-get update. Jeśli więc ta komenda było dawno wywoływana warto ją uruchomić przed procesem poszukiwań.

Aktualizacja oprogramowania

Jeśli w repozytorium znajduje się nowsza wersja oprogramowania można konkretny pakiet zaktualizować używając tej samej komendy co dla instalacji. Przykład aktualizacji pakietu host:

apt-get install host

Najczęściej jednak administrator chce zaktualizować wszystkie aplikacje systemu:

apt-get upgrade

Jeśli dawno nie wywoływany był update listy dostępnych pakietów, upgrade aplikacji lepiej wykonać komendą:

apt-get update && apt-get upgrade

Dzięki apt możliwa jest aktualizacja również do wyższej wersji dystrybucji:

apt-get dist-upgrade

Nie jest to jednak polecana metoda, gdyż obarczona jest wieloma ryzykami a upgrade do nowszej wersji najlepiej wykonać opierając się na dokumencie release-notes omawiającym zmiany i potencjalne problemy dla tego procesu.

Usuwanie oprogramowania

Aby usunąć zestaw oprogramowania, wystarczy wykonać komendę apt-get remove nazwa-pakietu. Przykład usunięcia pakietu links (tekstowa przeglądarka www):

apt-get remove links

Innym ważnym narzędziem do zarządzania oprogramowaniem w systemie Debian jest dpkg (apt-get często wywołuje w tle tą komendę).

Alternatywnie, dla usuwania pakietu oprogramowania można użyć komendy:

dpkg -r links

Powyższe komendy usuną binaria programu z pominięciem plików konfiguracyjnych. Dzięki temu jest możliwość wykorzystania konfiguracji po ponownej instalacji pakietu.

Aby usunąć cały pakiet wraz z jego plikami konfiguracyjnymi:

apt-get purge links

lub:

dpkg -P links

Konfiguracja apt-get

Wszelkie pliki konfiguracyjne dla narzędzi apt znajdują się w katalogu /etc/apt/.

Szczególną uwagę administrator powinien zwrócić na następujące pliki:

  • /etc/apt/sources.list
  • /etc/apt/sources.list.d/*

Plik /etc/apt/sources.list jest miejscem w którym zapisane są adresy wszystkich repozytoriów z jakimi może współpracować apt. Twórcy oprogramowania, które nie jest jeszcze na tyle popularne, aby pojawiło się na oficjalnych repozytoriach Debiana budują własne repozytoria z pakietami swojego oprogramowania. Instrukcja instalacji oprogramowania opiera się wtedy na dodaniu adresu repozytorium do sources.list a następnie wykonania komendy instalacji pakietu, który jest w tym repozytorium. Użytkownik nie musi wiedzieć w którym repozytorium znajduje się dany pakiet apt o to sam zadba. Ta metoda instalacji niepopularnego oprogramowania ma też kolejne plusy - wykonanie apt-get upgrade spowoduje zaktualizowanie pakietów pochodzących również z nieoficjalnych repozytoriów.

Katalog /etc/apt/sources.list.d/ zawiera pliki, które są dołączane do konfiguracji /etc/apt/sources.list. Podłączenie do nowego repozytorium można więc rozwiązać przez dopisanie jego adresu do pliku głównego lub utworzenie nowego pliku we wspomnianym katalogu.

Symulacja apt-get

Każda komenda apt-get może być uruchomiana w trybie „symulacji” - parametr -s. Nie wykonuje ona wtedy właściwych czynności a jedynie informuje jakich zmian by dokonała po użyciu komendy. Przykłady:

apt-get -s dist-upgrade
apt-get -s install xorg

Pobieranie pliku pakietu z repozytorium

Pobieranie pakietu w formie pliku:

apt-get download nazwa-pakietu

Plik zostanie pobrany do bieżącego katalogu. Przykład:

apt-get download links
ls lin*.deb

Pliki pakietów Debiana mają rozszerzenie .deb.

Podobny efekt otrzymamy po wykonaniu następującej komendy, ale plik zostanie pobrany do katalogu w którym przechowywane są pliki paczek instalacyjnych przed ich właściwą instalacją:

apt-get -d install links
ls /var/cache/apt/archives/links*

Inne operacje

Lista zainstalowanych pakietów

Wyświetlenie listy zainstalowanych pakietów:

dpkg -l

Informacje o zainstalowanych w systemie pakietach znajdują się w pliku /var/lib/dpkg/status.

Opis pakietu

Wyświetlenie opisu pakietu:

apt-cache show pakiet

Powiązanie plików z pakietami

Gdy administrator potrzebuje informacji o tym z jakim pakietem został zainstalowany określony plik w systemie może również użyć komendy dpkg. Poniżej przykład poszukiwania nazwy pakietu z którym został utworzony w systemie plik /usr/bin/links:

dpkg -S /usr/bin/links

Aby wyświetlić listę wszystkich plików, które pochodzą z określonego pakietu (przykład dla links):

dpkg -L links

Zależności między pakietami

Aby sprawdzić jakie są zależności między pakietami (na przykładzie links):

apt-cache depends links

Rekonfiguracja pakietu

Niektóre pakiety są na tyle złożone, że proces instalacji jest interaktywny. Przykładowo, podczas instalacji bazy danych - pakiet mysql-server-5.5 instalator dla zapewnienia bezpieczeństwa prosi o nadanie hasła administratora do instancji mysql. To hasło jest zapisywane w konfiguracji oprogramowania. Interaktywny instalator może o wiele aspektów konfiguracyjnych dzięki czemu od razu przygotowuje część konfiguracyjną instalowanego oprogramowania. Po zainstalowaniu i skonfigurowaniu oprogramowania ta część instalatora może być ponownie uruchomiona. Trzeba jednakże pamiętać, że można stracić dotychczasową konfigurację oprogramowania, gdyż zostanie ona nadpisana nowymi ustawieniami:

dpkg-reconfigure mysql-server-5.5

Audyt oprogramowania nie w pełni zainstalowego

Zdarza się, z różnych powodów, że instalacja pakietu nie powiedzie się do końca. Za pomocą poniższego narzędzia wykonywany jest audyt pakietów i sprawdzenie, czy któryś z nich podczas instalacji generował błedy. Oprogramowanie często podpowiada podając konkretne komendy co należy zrobić, aby sytuację naprawić:

dpkg -C

Konwersja z rpm do deb

W wyjątkowych sytuacjach administrator musi zainstalować oprogramowanie, które nie zostało przygotowane dla dystemu Debian. Może wtedy, choć jest to obarczone ryzykiem, skorzystać z pakietu przygotowanego dla innej dystrybucji, na przykład z plików .rpm:

alien --to-deb program.rpm

Powyższe przekonwertuje plik program.rpm do program.deb. Następnie pakiet .deb można zainstalowac z pomocą oprogramowania dpkg.

Inne oprogramowanie wspomagające zarządzanie pakietami

W Debianie w oknie konsoli można również użyć alternatywnego oprogramowania do zarządzania pakietami z repozytoriów. Poniższe programy działają jako nakładki na apt i dpkg i posiadają interaktywny interfejs, który może być wygodny dla początkujących użytkowników:

  • dselect
  • aptitude

Przydatne linki

CentOS

Poniższe opisy i przykłady powinny działać na wszystkich dystrybucjach, których dystrybucja oprogramowania oparta jest na rpm - RPM Package Manager, wcześniej Red hat Package Manger oraz yum - Yellowdog Updater, Modified (RedHat, CentOS, Fedora, SUSE, Mandriva itp.)

RPM to format pliku - paczki z oprogramowaniem (ekwiwalent DEB w Debian, Ubuntu itp.).

YUM to system zarządzania i dystrybuowania tymi paczkami za pomocą, między innymi, repozytoriów dostępnych publicznie w Internecie (ekwiwalent APT w Debian, Ubuntu itp.).

Instalacja oprogramowania

Z repozytorium

Podobnie jak w systemie Debian instalacja programu jest możliwa za pomocą jednej komendy gdzie argumentem jest nazwa pakietu do instalacji: odświeżyć listę

yum install nazwa-pakietu

Przykładowo:

yum install elinks

Można podać kilka paczek w jednej komendzie do instalacji:

yum install nano ed screen

Warte zanotowania jest, że w odróżnieniu od APT (Debian) YUM nie potrzebuje osobnej komendy (apt-get update) na zaktualizowanie listy dostępnych w repozytoriach pakietów. Przy wywołaniu yum install oprogramowanie, na podstawie swojej konfiguracji, decyduje o tym, czy pobrać metadane - listę aktualnie dostępnego oprogramowania w repozytoriach.

Z pliku .rpm

rpm -i nazwa-pliku.rpm

Przykładowo:

rpm -ivh elinks*.rpm

Przełączniki rpm i ich znaczenie:

  • -v tryb verbose – gadatliwy
  • -h hash – postęp instalacji
  • -i instaluj
  • -U instaluj lub aktualizuj
  • -F tylko aktualizuj istniejące

Uwaga, jeśli nie wiesz skąd pobrać plik .rpm przejdź do tej sekcji.

Wyszukanie dostępnego oprogramowania

Aby wyszukać w metadanych konkretnego oprogramowania (szuka w nazwach i krótkim opisie):

yum search poszukiwany-tekst

Aby wyszukać „głębiej”, również w opisach zawartych w metadanych:

yum search all poszukiwany-tekst

Przykład poszukiwania oprogramowania elinks (tekstowa przeglądarka www):

yum search elinks

Jeśli chcemy sprawdzić który pakiet zapewnia inastalację określonego pliku można użyć komendy whatprovides dla yum, przykładowo:

[root@c7 ~]# yum whatprovides /etc/fstab
Wczytane wtyczki: fastestmirror
Loading mirror speeds from cached hostfile
 * base: sunsite.icm.edu.pl
 * epel: ftp.pbone.net
 * extras: sunsite.icm.edu.pl
 * updates: sunsite.icm.edu.pl
setup-2.8.71-4.el7.noarch : A set of system configuration and setup files
Repozytorium       : base
Dopasowano z:
Nazwa pliku : /etc/fstab



setup-2.8.71-4.el7.noarch : A set of system configuration and setup files
Repozytorium       : @anaconda
Dopasowano z:
Nazwa pliku : /etc/fstab

W ten sposób można też poszukiwać oprogramowania, jeśli znamy nazwę pliku binarnego, przykładowo:

[root@c7 ~]# yum whatprovides mcedit
Wczytane wtyczki: fastestmirror
Loading mirror speeds from cached hostfile
 * base: sunsite.icm.edu.pl
 * epel: ftp.icm.edu.pl
 * extras: sunsite.icm.edu.pl
 * updates: sunsite.icm.edu.pl
1:mc-4.8.7-8.el7.x86_64 : User-friendly text console file manager and visual
                        : shell
Repozytorium       : base
Dopasowano z:
Nazwa pliku : /usr/bin/mcedit



1:mc-4.8.7-8.el7.x86_64 : User-friendly text console file manager and visual
                        : shell
Repozytorium       : @base
Dopasowano z:
Nazwa pliku : /usr/bin/mcedit

Aktualizacja oprogramowania

Z repozytorium

Aby sprawdzić, czy jakiekolwiek oprogramowanie może być zaktualizowane (istnieje nowsza wersja w repozytoriach):

yum check-update

Aby zaktualizować określony pakiet (dowolna z dwóch komend):

yum update nazwa-pakietu
yum install nazwa-pakietu

Przykład:

yum update elinks

Aby zaktualizować cały system:

yum update

Z pliku .rpm

rpm -U nazwa-pliku.rpm

Przykładowo:

rpm -Uvh elinks*.rpm
rpm -Fvh elinks*.rpm

Przełączniki rpm i ich znaczenie:

  • -v tryb verbose – gadatliwy
  • -h hash – postęp instalacji
  • -U instaluj (jeśli oprogramowania nie ma w systemie) lub aktualizuj (jeśli zainstalowana jest poprzednia wersja)
  • -F uaktualnij oprogramowanie, jeśli poprzednia wersja jest zainstalowana w systemie

Usuwanie oprogramowania

Z użyciem yum

Jedno z poniższych komend:

yum remove nazwa-pakietu
yum erase nazwa-pakietu

Na przykład

yum remove elinks

Z użyciem rpm

Przykład usunięcia pakietu elinks (jedna z dwóch komend):

rpm -e elinks
rpm --erase elinks

Konfiguracja YUM

Konfiguracja oprogramowania YUM składa się z:

  • plików katalogu /etc/yum.repos.d/, które zawierają informacje o repozytoriach z których system ma korzystać
  • głównego pliku konfiguracyjnego /etc/yum.conf w którym znajdziemy kilka opcji konfiguracyjnych, między innymi informacje, gdzie są zapisywane logi narzędzia yum

Opis wszystkich pozycji konfiguracyjnych yum można znaleźć w dokumentacji man yum.conf.

Pobieranie pliku .rpm z repozytorium

Oprogramowanie yum nie ma domyślnie włączonej funkcjonalności pobierania pakietów do plików .rpm. YUM jest oprogramowaniem modułowym i można do niego doinstalować pluginy z określoną funkcjonalnością. Plugin do pobierania plików .rpm ma nazwę yum-plugin-downloadonly. Można go znaleźć w repozytorium za pomocą:

yum search yum | grep download

Aby zainstalować plugin:

yum install yum-plugin-downloadonly

Od tego momentu do pobierania plików .rpm można używać komendy:

yum install --downloadonly nazwa-pakietu

Na przykład:

yum install --downloadonly links

Alternatywnie, dla pobierania plików .rpm można użyć oprogramowania yumdownloder z pakietu yum-utils:

yum install yum-utils
yumdownlader elinks

Inne operacje

Lista zainstalowanego i dostępnego oprogramowania

Lista zainstalowanych:

yum list installed
rpm -qa

Lista dostępnego do zainstalowania oprogramowania:

yum list available

W jakim pakiecie znajdę konkretny program/komendę?

W jakim pakiecie znajduje się program screen?

yum provides sccreen

Informacje o pakiecie

Informacje o oprogramowaniu zapisane w metadanych:

yum info elinks
rpm -qi elinks

Wyświetl zmiany w wersjach programu elinks:

rpm -q --changelog elinks

Jakie pliki zainstalowano z pakietem

Lista plików pakietu elinks zainstalowanych w systemie:

rpm -ql elinks

Lista plików konfiguracyjnych pakietu elinks:

rpm -qc elinks

Do którego pakietu należy ten plik?

Który pakiet zainstalował plik /usr/bin/links?

rpm -qf /usr/bin/elinks
yum provides /usr/bin/elinks

Badanie integralności

Przykłady:

rpm -Kv elinks-0.12-0.21.pre5.el6_3.i686.rpm
rpm -V elinks

Wyjaśnienie opcji:

  • -v tryb verbose – gadatliwy
  • -K sprawdź integralność (sumę md5) .rpm
  • -V zweryfikuj integralność pakietu po instalacji - jeśli jest OK komenda nie zwraca żadnych informacji na ekranie

Rozpakowanie .rpm

Wypakowanie plików z rpm z pomocą komend rpm2cpio oraz cpio

rpm2cpio elinks*.rpm | cpio -idv

Repozytorium EPEL

Użytkownicy dystrybucji CentOS i RedHat często dodają do repozytoriów EPEL (Extra Packages for Enterprise Linux). EPEL zawiera więcej pakietów niż jest to standardowo w dystrybucjach RedHat czy CentOS a jego pochodzenie wywodzi się z projektu Fedora. Aby dodać EPEL do swojej dystrybucji posłuż się wskazówkami zamieszczonymi w w tym artykule.

Wyszukiwarka pakietów rpm

Jeśli w żadnym repozytorium nie możesz znaleźć poszukiwanego pakietu, możesz spróbować webowej wyszukiwarki rpmów: http://rpm.pbone.net/

Tabela ekwiwalentów komend dla Debian i CentOS

materialy/podstawy-administracji/instalacja-oprogramowania.txt · ostatnio zmienione: 2014/11/26 21:20 przez mzalewski

(C) 2017 ITMZ Mariusz Zalewski